18 września 2020

81. ROCZNICA AGRESJI ZSRS NA POLSKĘ 17 WRZEŚNIA 1939 R. I DZIEŃ SYBIRAKA

17 września 2020 r., w 81. rocznicę agresji ZSRS na Polskę, odbyły się uroczystości upamiętniające ofiary totalitaryzmów sowieckiego i niemieckiego. Uroczystości zostały zorganizowane przez Wojewodę Małopolskiego, Instytut Pamięci Narodowej Oddział w Krakowie, Związek Sybiraków Oddział w Krakowie, Komitet Opieki nad Miejscami Zbrodni Komunizmu oraz Małopolskiego Kuratora Oświaty.

Najpierw o godzinie 9.00 przy Symbolicznej Mogile – Pomniku Ofiar Komunizmu na Cmentarzu Rakowickim zebrani zmówili modlitwę za poległych, której przewodniczył o. Jerzy Pająk, kapelan kombatantów i środowisk niepodległościowych, a następnie złożono kwiaty  i zapalono znicze.

Wieczorem, w Katedrze Wawelskiej Metropolita Krakowski abp Marek Jędraszewski odprawił Mszę Świętą i wygłosił homilię. Następnie, na  pl. o. Studzińskiego odbyła się patriotyczna uroczystość, w której uczestniczyli przedstawiciele rządu, samorządu, Wojska Polskiego, służb mundurowych, delegacje organizacji społecznych i kombatanckich oraz Małopolski Kurator Oświaty i licznie przybyła młodzież wraz ze sztandarami szkół. Odczytany został Apel Pamięci, a po salwie honorowej, pod Krzyżem Katyńskim i tablicą zesłańców Sybiru złożono kwiaty.

Pamiętajmy o wszystkich zamordowanych w Katyniu w kwietniu 1940 roku, ofiarach systemu, który zebrał wiele ofiar także po zakończeniu II wojny światowej bezwzględnie niszcząc ludzi. Za naszą wschodnią granicą w wielu nekropoliach spoczywają ofiary zbrodni katyńskiej, Polacy, którzy oddali życie za to, że byli Polakami, narodem przeznaczonym przez Sowietów do eksterminacji. Celem Sowietów było uniemożliwić w przyszłości odrodzenie polskiej państwowości, chciano pozbyć się wszystkich tych grup społecznych i zawodowych – elit państwa, tych, którzy odbudowywali Polskę od 1918 roku po odzyskaniu Niepodległości, tych, którzy obronili ją w wojnie polsko – sowieckiej 1920 roku, wreszcie tych, którzy mogli odbudować ją wielką po II wojnie światowej.

Zginęło przede wszystkim wielu oficerów Wojska Polskiego, generałowie, policjanci wzięci do niewoli jako jeńcy wojenni, ale także nauczyciele, lekarze, przemysłowcy, inżynierowie, uczeni, pisarze, kolejarze, rzemieślnicy.Ich rodziny także podlegały represjom. W precyzyjnie zorganizowanych wywózkach przewożono ich do sowieckich republik, gdzie często kładli ofiarę życia w nieludzkich warunkach..

I to wszystko miało być zapomniane,  Katyń miał być zapomniany.

Po latach prawda ciągle jest odkrywana, często z trudem, wymaga pracy i zaangażowania kolejnych pokoleń, młodego pokolenia, które będzie miało honor nieść dalej pamięć o Zbrodni Katyńskiej i kontynuować odkrywanie historii.  Pamięć i znajomość historii własnego narodu jest podstawą jego tożsamości.

Naród, który nie zna swojej przeszłości, umiera i nie buduje przyszłości”- Jan Paweł II