Szanowni Państwo,

Dzień Komisji Edukacji Narodowej jest dniem niezwykłym, nie tylko ze względu na historyczny charakter tego święta, ale przede wszystkim za możliwość podziękowania ludziom, którzy nas uczyli i wychowywali, gdyż wy-chowanie oznacza ukazanie tego, co było schowane w nas.

To okazja do przypomnienia skąd jesteśmy, kto nas wsparł, z kim nawet prowadziliśmy spory. To nieraz ukochana pani z przedszkola czy pani, która układała pierwszy raz rękę na piórze, by nauczyć nas pisać w liniach literę O czy L, to wreszcie matematycy, informatycy i poloniści, dający wycisk wuefiści
i przyrodnicy, to może być dyrektor, który czasem jawił się dziecku jako osoba groźna, podczas, gdy był tylko stanowczy.

Z tego miejsca dziękuję i moim nauczycielom, którzy w większości już nie żyją. Pamiętajmy też o emerytach, bo emeritus znaczy zasłużony, a oni odchodzą – niech zostaną nie tylko w sercach, ale i naszych czynach.

Dziękuję woźnym i sprzątającym, pracownikom technicznym, chylę czoła przed sekretarzami placówek, co wszystko wiedzą o nich. Dziękuję księgowym i pozostałym pracownikom oświaty, których istnienia czasem trudno się domyślić, a bez których nic by nie działało. Dziękuję też samorządowcom, dla których oświata, to oś-świata. Dziękuję związkowcom oświatowym za upominanie się o prawa pracownicze.

Dziękuję wreszcie pracownikom Małopolskiego Kuratorium Oświaty za gotowość, dociekliwość, dokładność, czasem stanowczość czyli fachowość. Szczególne podziękowania składam na ręce p. Katarzyny Mitki, że wzięła na siebie sprawy związane z reformą oświaty, i p. Arturowi Paskowi, który o Małopolskiej oświacie wie wszystko (no może prawie).

Wszystkiego Dobrego, niech aura tego dnia rozciąga się na pozostałe dni. Dziękuję za odwagę, odpowiedzialność każdego dnia, jesteście świadectwem spraw najważniejszych.

Małopolski Kurator Oświaty
dr Gabriela Olszowska